Forum Historia Wielunia Strona Główna Historia Wielunia
Pierwsze i jedyne na świecie forum poświęcone przeszłości Wielunia i okolic.
 
 FAQFAQ   SzukajSzukaj   UżytkownicyUżytkownicy   GrupyGrupy   GalerieGalerie   RejestracjaRejestracja 
 ProfilProfil   Zaloguj się, by sprawdzić wiadomościZaloguj się, by sprawdzić wiadomości   ZalogujZaloguj 

[znani i sławni] Joanna Żubr

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum Historia Wielunia Strona Główna -> Ludzie
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Grzegorz Nowak (W)
v-ce Burmistrz



Dołączył: 19 Lut 2006
Posty: 378
Przeczytał: 1 temat

Pomógł: 7 razy
Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Wieluń, a jakże :)

PostWysłany: Nie 17:47, 26 Lut 2006    Temat postu: [znani i sławni] Joanna Żubr

mam nadzieję że ta postać wzbudzi mniejsze kontrowersje niż Siudmak...;D

jakby nie patrzeć, najsłynniejsza markietanka Wojska Polskiego, jak można znaleźć w [link widoczny dla zalogowanych] "Joanna Żubr, sierż. piechoty z 4 kompanii 2 batalionu 2 pułku piechoty, była pierwszą kobietą, która została odznaczona orderem Virtuti Militari. Otrzymała ona odznaczenie V klasy – Medal Srebrny za za udział w szturmie Zamościa w dniach 19–20 maja 1809. "

Nie była córą ziemi wieluńskiej, w naszym mieście osiadła na starość wraz z mężem Maciejem, i tu zmarła 1852 r na cholerę podczas szalejącej w mieście epidemii w wieku ok. 80 lat. Grób Joanny Żubr znajduje się na wieluńskiem cmentarzu przy ul. 3go Maja, jest położony w głównej alejce, jakieś 10 m od głównego wejścia na lewo. W naszym mieście zachował się dom Joanny Żubr, mieszczący się przy ulicy noszącej jej imię pod numerem 1 ..
W sieci znalazłem jeszcze jeden artukuł (na stronie: [link widoczny dla zalogowanych] ) który pozwolę spobie przytoczyć tu w całości, a traktujacy o udziale kobiet w wojnach napoleońskich w tym i Joanny Żubr...fragment dotyczący naszej mieszkanki zaznaczyłem na niebiesko, cały artykuł doskonale oddaje jednak klimat tamtuch czasów..
przed czytaniem jeszcze jeden link - hasło poświęcone Jej w Wikipedii, niestety, tylko wersja anglojęzyczna: [link widoczny dla zalogowanych]

KOBIETY W WOJNACH NAPOLEOŃSKICH
Wraz z rozpadem królewskiej francuskiej armii i pojawieniem się batalionów ochotników liczba kobiet pod sztandarami Francji niepomiernie wzrosła. Towarzyszyły one mężom, braciom, ojcom albo kochankom w marszu z rodzinnych prowincjonalnych miasteczek na linię frontu i starały się utrzymać przy nich jak najdłużej pod pozorem spełniania różnorodnych funkcji użytecznych dla obrońców Republiki. To właśnie wówczas kobiety przejęły całkowicie handel tytoniem i napojami alkoholowymi, dostarczając żołnierzom także wiktuałów i drobnych przedmiotów w rodzaju lusterek czy grzebieni. Zaopatrzenie republikańskiej armii pozostawiało wiele do życzenia i panował w niej często głód. Stąd wiwandierki, trzymające na swym wozie zawsze trochę żywności, miały do odegrania istotną rolę.
Część kobiet próbowała usprawiedliwić swą obecność w szeregach piorąc bieliznę oficerów i podoficerów. Jeszcze inne uprawiały otwarcie nierząd, a w owych czasach niemal zupełnego zaniku dyscypliny nie było wcale rzeczą łatwą pozbycie się takich pań, uważanych zresztą przez ogół żołnierzy za bardzo przydatne. Trudno było wypędzać owe niewiasty, skoro niejeden z oficerów, a nawet dowódców wyższego szczebla, miał u swego boku przyjaciółkę, która zajmowała się prowadzeniem jego gospodarstwa.
Oprócz wiwandierek i praczek były też w armii kobiety podające się za mężczyzn i pełniące normalną służbę żołnierską. Większość z nich przywdziewała mundur, by nie rozłączać się z ukochanym, i bardzo często przez całe tygodnie, a nawet miesiące nikt nie podejrzewał takiej mistyfikacji. W niejednym wypadku kobieta-żołnierz po śmierci opiekuna znajdowała sobie zaraz nowego, przy czym z reguły był to podoficer - coraz wyższego stopnia - co gwarantowało jej pewne bezpieczeństwo i pozwalało uniknąć losu zwykłej nierządnicy.
Francuscy pamiętnikarze podają liczne przykłady kobiet biorących udział w kampaniach Wielkiej Rewolucji. Siostra gen. Anselme'a służyła jako jego adiutant. Louise Antonini wzięła udział w wyprawie na San Domingo jako prosty marynarz, a potem zaciągnęła się do 70 pułku piechoty. Była w nim kapralem, a później sierżantem. Rose Barreau, która zmieniła imię na Liberté (Wolność), zaciągnęła się w 1793 roku wraz z mężem i bratem do 2 batalionu departamentu Tarn i walczyła w Armii Pirenejów. Angelique Brulon po śmierci męża-kaprala zaciągnęła się do 42 półbrygady, ale w 1797 roku w wyniku licznych ran musiała zakończyć karierę wojskową i osiąść w paryskim Zakładzie Inwalidów. To ona właśnie otrzymała w 1822 roku stopień podporucznika, a w 1851 Medal Św. Heleny. Była też pierwszą kobietą, której nadano krzyż Legii Honorowej.
Niejaka Favre, żona kapitana 7 batalionu ochotników departamentu Sekwany, oddała pierwszy armatni strzał ku oblężonej twierdzy Maastricht. Była tak dzielna, że żołnierze uważali ją za zastępcę swego dowódcy. Wzięta do niewoli pod Tirlemont omal nie została zmasakrowana przez Niemców.
Z Polek kobietą taką była Joanna Żubr. Wraz z mężem Maciejem Żubrem, w 1808 przedostała się z Wołynia do Ks. Warszawskiego i wstąpiła do 2 pułku piechoty jako żołnierz, ukrywając, że jest kobietą. Wzięła udział w kampanii galicyjskiej. Odznaczyła się w 1809 przy szturmie Zamościa. Przeszła następnie do 17 pułku piechoty, w którym mąż został ppor., a ona sierżantem. Brała udział w kampanii rosyjskiej w walkach na Białorusi w dywizji Dąbrowskiego. Wydostała się z Rosji i latem 1813 zdołała - już po odejściu korpusu ks. Poniatowskiego z Krakowa dołączyć do wojska polskiego w Saksonii.

W obozach przeciwnych także walczyły kobiety. Wystarczy wspomnieć Marię Augustinę, bohaterkę pierwszego oblężenia Saragossy, nazywaną też Agustiną Zaragoza. Ta 20-letnia dziewczyna 2 VII 1808 powstrzymała atak francuski przy bramie Portillo. Prusacy szczycą się przynajmniej 12 takimi kobietami jak np.: Eleonora Prochaska – nazwana Poczdamską Joanną d’Arc, Anne Lühring z Bremen, Johanna Stegen z dolnej Saksonii, walcząca wśród artylerzystów (amunicyjnych) i ratująca rannych z przodka, Żydówka Esther Manuel walcząca w kawalerii, gdzie awansuje na wachmistrza, czy Friederike Krüger walczącą pod Frydlandem, za co otrzymuje Żelazny Krzyż. Trzeba też wspomnieć o Jane Townshend, angielskiej kobiecie, walczącej w przebraniu męskim na okręcie „Defiance" w bitwie pod Trafalgarem - 1805. Otrzymała za to MEDAL ZA SŁUŻBĘ MORSKĄ, (Naval General Service Medal), odznaczenie angielskie, przyznawane za udział w wojnach 1793-1840, medal ustanowiony dopiero w 1847 przez królową Wiktorię.
Rosyjski ułan Aleksander Sokołow, późniejszy kornet Alexandrow, to nikt inny jak tylko Nadieżda Durowa, kryjąca się w męskim przebraniu i biorąca udział w kampanii 1806-1807 – za walki pod Dobrym Miastem otrzymuje Order Św. Jerzego. Walczy także pod Borodino, gdzie zostaje ranna.
Pamiętnikarze piszący o kobietach-żołnierzach podkreślają z reguły ich odwagę, a nawet brawurę, wytrzymałość na trudy obozowego życia, przywiązanie do męża czy kochanka, sympatię, jaką cieszyły się w batalionie czy szwadronie, który nieraz był dumny, że ma oto w swych szeregach tak niezwykłą niewiastę. Te kobiety-żołnierze niemal zawsze wywodziły się z dolnych warstw społeczeństwa. Córki chłopów czy robotników, przyzwyczajone od dzieciństwa do ciężkiej pracy, zupełnie dobrze dawały sobie radę zarówno na biwaku, jak i na polu bitwy. Koledzy dbali zresztą o nie, zwłaszcza w czasie walki, pilnując, by nie wysuwały się zbytnio do przodu, a gdy zdarzało się, że groziła im niewola, śpieszyli wydrzeć je z rąk nieprzyjaciela.
Bonaparte był zdecydowanie przeciwny obecności tak wielu kobiet w armii, choć uznawał przydatność wiwandierek i praczek. Legenda mówi, że sam zresztą korzystał z usług takiej praczki - słynnej ,,Madame Sans Gene" - Katarzyny Hubscher, późniejszej marszałkowej Lefebvre i księżnej Gdańska. Niemniej jednak w Armii Italii, której dowództwo objął wiosną 1796 roku, rozkazał usunąć wszystkie ,,zbędne kobiety", zwłaszcza zaś te, które nie mogły wylegitymować się żetonami.
Organizując wyprawę do Egiptu Napoleon dopuścił na okręty tylko 300 kobiet, ściśle ustalając, że nie może być ich więcej niż cztery na batalion. Kilkanaście niewiast przeznaczono do obsługi szpitali i reperacji mundurów. Przed wejściem na okręty każda z tych kobiet musiała okazać świadectwo rady administracyjnej swego oddziału stwierdzające, że jest zawodową praczką bądź krawcową. Większość z nich stanowiły zresztą żony podoficerów, jak np. 20-letnia Paulina Margueritta Fourès, modystka z Carcassonne, która pojechała tam z mężem – porucznikiem, a następnie została kochanką Bonapartego.
Poczynając od kampanii 1805 roku wiwandierki zostały w pełni zaakceptowane przez armię. Chociaż nie dostały nigdy mundurów - w gruncie rzeczy nie uważano ich za pełnoprawnych żołnierzy - to jednak mogły korzystać z wojskowej opieki lekarskiej i otrzymywać takie same nagrody, jak ich koledzy-mężczyźni. Wyjątek stanowiła Legia Honorowa, której oficjalnie nie przyznawano wiwandierkom, choć pamiętnikarze notują parę wypadków, gdy sam Napoleon przypinał krzyże Legii tym dzielnym kobietom.
W 1805 roku wiwandierki raz jeszcze sprawdziły się na polu walki, ale tym razem już nie w szeregach improwizowanych i mało zdyscyplinowanych wojsk rewolucyjnych, ale w pułkach Wielkiej Armii. W bitwie pod Austerlitz wiwandierki nie trzymały się wcale na zapleczu. Przeciwnie, towarzyszyły żołnierzom w pierwszej linii, brały udział w ich atakach, rozdając wino, zagrzewając do walki, a potem opatrując rannych. W sytuacji, gdy służba zdrowia nie mogła zapewnić szybkiej pomocy, postawa tych kobiet, które z całą niewieścią troskliwością bandażowały żołnierzy, była prawdziwym błogosławieństwem. Wiwandierki uratowały wówczas kilkuset rannych, znosząc ich z okrytego śniegiem pobojowiska, ładując na swe wozy i wioząc na tyły.
Po raz drugi przydatność wiwandierek potwierdziła się w kampanii 1807 roku na ziemiach polskich. I tu również wiele z nich dało dowody zimnej krwi i odwagi. Taka madame Cazajus z 57 pułku piechoty liniowej doczekała się pochwały w rozkazie dziennym marszałka Neya za to, że ,,pod gradem kuł przedostała się dwukrotnie do wąwozu, gdzie walczyli nasi żołnierze, by tam - za darmo - rozdzielić między nich dwie baryłki okowity". Wszystko to działo się podczas bitwy pod Dobrym Miastem.
Wiwandierki towarzyszyły oczywiście Wielkiej Armii także w kampanii rosyjskiej. Niemal każdy pamiętnikarz biorący udział w nieszczęsnej wyprawie wspomina wiwandierki wiozące rannych oficerów, próbujące - nie zawsze z powodzeniem - przeprawić się przez Berezynę, krzepiące żołnierzy łykiem gorzałki. Ci z oficerów, którzy rysowali sceny z życia obozowego, pozostawili nam liczne wizerunki owych dam. Z początkiem kampanii na grzbiecie wierzchowca, przy wyjściu z Moskwy na koźle wypełnionego zdobyczą furgonu, a pod koniec już na piechotę, okutane chustami i podartym kocem, towarzyszące paru żołnierzom trzymającym jeszcze broń w ręku.
Wspomniano już o dzielności i odwadze kobiet, przytaczając przykład madame Cazajus z 57 pułku piechoty liniowej, która doczekała się pochwały w rozkazie dziennym marszałka Neya, za udział w bitwie pod Dobrym Miastem w 1807 r. Innym przykładem może być legendarna kantynierka 1 pułku Maria Tete-du-bois, znana z ostrego języka i gorącego serca, która zginęła od kuli armatniej pod Waterloo. Była z pułkiem od początku jego istnienia. Wyszła za mąż za dobosza, który poległ później pod Montmirail. Jej syn, urodzony niedługo po Marengo był także doboszem. Poległ w obronie Paryża w 1814 roku. Na ufundowanym przez towarzyszy broni nagrobku napisano: "Tu leży Maria, kantynierka 1 pułku grenadierów pieszych Starej Gwardii Cesarskiej. Poległa na Polu Chwały 18 czerwca 1815 roku. Salut dla Ciebie Mario - gdziekolwiek jesteś!".

Opracowanie AMi na podstawie:
R. Bielecki, Wielka Armia;
R. Bielecki, Encyklopedia Wojen Napoleońskich;
G. Breton, Napoleon i kobiety
[link widoczny dla zalogowanych]


Post został pochwalony 0 razy

Ostatnio zmieniony przez Grzegorz Nowak (W) dnia Nie 23:16, 26 Lut 2006, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Tadeusz
Burmistrz



Dołączył: 17 Lut 2006
Posty: 417
Przeczytał: 0 tematów

Pomógł: 3 razy
Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Wieluń&Łódź

PostWysłany: Nie 22:58, 26 Lut 2006    Temat postu:

Salut dla Ciebie... Maćku (gdziekolwiek jesteś Wink ) za ten tekst. Mój kolega napisał prace mgr o Joasi Ż. i nawet go namawiałem, żeby "upublicznił" jej fragmenty, ale jakoś się nie zdecydował - syn marnotrawny ziemi wieluńskiej! Ale może jeśli przeczyta te słowa weźmie się w garść i jakoś zrehabilituje.
A jeśli ktos z Wielunia zajrzy tutaj to niech łapie aparat i do roboty, żebyśmy tu zdjęcie jej domu (ul. J. Żubr 1) i grobu (wiadomo gdzie) mieli. A może jakaś podobizna się zachowała?


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Grzegorz Nowak (W)
v-ce Burmistrz



Dołączył: 19 Lut 2006
Posty: 378
Przeczytał: 1 temat

Pomógł: 7 razy
Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Wieluń, a jakże :)

PostWysłany: Nie 23:14, 26 Lut 2006    Temat postu:

Maćku???? Wink
admin chyba jest przepracowany Very Happy
... ja też czekam na fotki, jeśli ktoś ma zdjęcie tego starego pomnika jaki był na Jej grobie nie tego co teraz stoi to też by było warto umieścić, bardzo mi się podobał...
adres już poprawiłem, dzieki za sprostowanie!


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Grzegorz Nowak (W)
v-ce Burmistrz



Dołączył: 19 Lut 2006
Posty: 378
Przeczytał: 1 temat

Pomógł: 7 razy
Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Wieluń, a jakże :)

PostWysłany: Czw 13:31, 16 Mar 2006    Temat postu:

i dla dopełnienia watku kilka zdjęć - na początek dom Joanny Żubrowej stan na 13.03.2006

[link widoczny dla zalogowanych]

ulica nazwana jej imieniem, po prawej stronie zdjęcia w/w dom

[link widoczny dla zalogowanych]

i jej grób na cmentarzu przy ul. 3go Maja

[link widoczny dla zalogowanych]


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Tadeusz
Burmistrz



Dołączył: 17 Lut 2006
Posty: 417
Przeczytał: 0 tematów

Pomógł: 3 razy
Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Wieluń&Łódź

PostWysłany: Czw 13:54, 16 Mar 2006    Temat postu:

Widzę, że Grześ pracowicie spędził czas w Wieluniu. Teraz juz wiem, że kiedys byłem w domu J. Żubr. Na parterze, na prawo od wejścia w tej nieotynkowanej części. Ale to juz dawno było. No właśnie, a czy ktoś ma zdjęcie starego nagrobka?

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Maciek
Rajca



Dołączył: 21 Lut 2006
Posty: 312
Przeczytał: 0 tematów

Pomógł: 7 razy
Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Wieluń

PostWysłany: Czw 20:48, 16 Mar 2006    Temat postu:

Pamiętam stary nagrobek, jako dziecko paliłem na nim świeczki. W świetle opowieści, wśród innych starych nagrobków i drzew miał jakiś niesamowity klimat teraz jest nijaki.

Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
PJP
Cechmistrz



Dołączył: 23 Mar 2006
Posty: 152
Przeczytał: 0 tematów

Pomógł: 1 raz
Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Wieluń

PostWysłany: Nie 1:33, 26 Mar 2006    Temat postu:

Treść z obecnego nagrobka:

JOANNA ŻUBR
MARKIETANKA WOJSK
POLSKICH ORDERU
VIRTUTI MILITARI
ZMARŁA W CZASIE CHOLERY
W WIELUNIU W 1852 ROKU
PRZEŻYWSZY LAT 80
PAMIĄTKĘ CHRZESTNEJ MATCE
PIOTR DOBROWOLSKI

RZEMIEŚLNICY CECHU
RZEMIOSŁ RÓŻNYCH WIELUŃ
ODNOWIONO W 2000 ROKU

Fotografia starego nagrobka znajduje się na pewno w jakiejś książce T. Olejnika, poświęconej Wieluniowi, wydanej jeszcze w latach 60. lub 70.

I jeszcze coś, co przed chwilą wydłubałem z internetu, ze strony:

[link widoczny dla zalogowanych]

Cytuję w całości:


[szukam...] Infomacji o rodzinie Żubr
Szukam informacji o osobach noszących to nazwisko, zarówno o zmarłych, jak i żyjących. Moja rodzina o nazwisku Żubr od kilkuset lat zamieszkiwała Kresy Wschodnie - w okolicach Żytomierza, na Podolu i Wołyniu. Moja antenatka Joanna Żubrowa oraz jej mąż Maciej znani są z powieści W.Gasiorowskiego "Huragan".
Ponieważ dysponuję wieloma dokumentami rodzinnymi - od kilku lat piszę "Kronikę Rodziny Żubr" - wraz z tabelami genealogicznymi, od 1600r. aż do czasów obecnych, z checią nawiążę korespondencję i udostępnię dotychczas zebrane materiały.
Zbigniew Żubr, tel. (+48 22) 659 59 85
e-mail: [link widoczny dla zalogowanych]
22.IX.2005


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Ana
Rajca



Dołączył: 22 Wrz 2006
Posty: 270
Przeczytał: 0 tematów

Pomógł: 2 razy
Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Warszawa

PostWysłany: Śro 20:15, 27 Wrz 2006    Temat postu:

Oto fragment o Joannie Żubr:

Joanna Żubrowa (ok. 1772 - 1852) markietanka 17. Pułku Piechoty w Księstwie Warszawskim otrzymała za szczególne męstwo i odwagę w czasie ataku na twierdzę w Zamościu (w kampanii 1809) – stopień sierżanta i order Virtuti Militari. Była pierwszą kobietą odznaczoną tym orderem. Zmarła na cholerę, pochowana na cmentarzu w Wieluniu.

W: Dzieje Polski w datach, Jerzy Borowiec Halina Niemiec, Oficyna Wyd. ADAM, Warszawa 2005


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
konradstrzelecki
Przejazdem



Dołączył: 05 Mar 2013
Posty: 1
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Wto 13:06, 05 Mar 2013    Temat postu:

Przesyłam Państwu link do dyskusji dot. mojego przodka Franciszka Żubra. W jego akcie małżeństwa wymieniono rodziców: Macieja i Joannę Pasławską. Fakt posiadania potomstwa przez Macieja i Joannę nie był do tej pory znany i budzi dużo wątpliwości. Być może ktoś z Państwa będzie posiadał informacje, które pomogą w rozwiązaniu zagadki.

genealodzy.pl/index.php?name=PNphpBB2&file=viewtopic&t=23196&postorder=asc&highlight=%AFubr&start=0

Pozdrawiam.


Post został pochwalony 0 razy

Ostatnio zmieniony przez konradstrzelecki dnia Wto 13:15, 05 Mar 2013, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum Historia Wielunia Strona Główna -> Ludzie Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach

fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Regulamin